Steeds meer laatste keren

IMG 0642Het voelt best vreemd, maar het er komen steeds meer bewijzen voor:  we naderen het einde van de bouw. De laatste kinderbalkjes zijn geschroefd, het laatste hoekprofiel is aan het boeiboord  bevestigd. Vandaag zijn de laatste deuren en kozijnen geschilderd.

Met de eindstreep in zicht merk ik dat ik als vanzelf achterom kijk. Wat zijn we van ver gekomen! We zijn gewoon, zo maar begonnen. In het begin bestonden mijn bouwdagen bijvoorbeeld uit het mozaïeken van een wandje voor de douche in de loods. Dat lijkt zo inefficient als je er nu op terugkijkt, maar was nodig om te komen waar we nu zijn. Je kunt nieuwe dingen niet in een keer goed doen.

Ik vind het wel te vergelijken met het leren lopen van een kind. Eerst lijkt het helemaal nergens op, het ligt op zijn rug en spartelt wat. Door te doen en te ervaren, via “trial-and-error”, vallen en opstaan, leert het kind lopen. Vanuit het kind is er een innerlijke motivatie om te lopen. Zonder fouten te maken en te ontdekken wat werkt en wat niet, had het nooit leren lopen. Zo zie ik ons project ook. We hebben dit alles neergezet door maar gewoon ergens met goede moed te beginnen. En natuurlijk zijn we vaak en ook hard gevallen en weer opgestaan.

Bij een kind dat leert lopen zijn er geen mensen die zeggen: “Nooit aan beginnen, dat kan niet wat jij wilt!” Bij ons project zijn die er wel. Ze komen uit verschillende gelederen: bezorgde ouders, professionals in de reguliere bouw, buren en buitenlui. “ Veel te idealistisch!”, “Dit concept werkt niet in ons klimaat!”, “Wat heeft het voor zin om Aardehuizen te bouwen als ’s nachts de droger aanstaat?” zijn zomaar wat kreten.

Toch staat er nu bijna een complete wijk. Er zijn ook net zoveel of misschien wel meer enthousiaste kreten op te sommen. Mensen die voor een rondleiding komen zijn oprecht geraakt door ons project, de mensen, de kracht en ook de schoonheid van de huizen. Het project vraagt veel van ons allemaal, haast bovenmenselijk veel. Ik wist vier jaar geleden niet dat ik dit zou kunnen. En als ik alles van te voren had geweten was ik er misschien niet eens aan begonnen. Maar de innerlijke motivatie om te laten zien dat het anders kan, een voorbeeld voor de wereld te zijn, het verschil te maken was sterker en won het steeds weer van mijn angst.

Nog even doorgaan dus…

Eigenlijk is er nu alleen nog gevelwerk. Ik ben met mijn bouwmaatje Willy al ingewerkt op een gevelklus, het maken van frames. Het is een precies werkje, het frame dient als voorwerk voor het potdekselen. Wij moeten zorgen dat de potdekselaars “beet” hebben om hun potdeksels te kunnen schroeven. En van binnenuit moet het voor de toekomstige bewoner gemakkelijk zijn om het frame af te werken. In het frame komt van buiten naar binnen damp-openfolie, hennep isolatie en dampdichte folie. Na het grovere werk van dakopstanden in elkaar schroeven, is dit weer een klus van een heel andere orde. Goed meten en hoeken overnemen. Complete gefiguurzaagde kunststukjes maken we.

Gelukkig laat de echte koude nog even op zich wachten zodat we hopelijk voor de kerst alle huizen kunnen opleveren. En dan kunnen we, net als de natuur, ons naar binnen keren en vol overgave aan de slag met de afwerking van onze eigen huizen. Om straks als de natuur weer langzaam ontwaakt met frisse moed verder te gaan met de verfraaiing van onze wijk: het padenplan, de groene daken, tuinen, taluds etcetera. Vervelen is er voorlopig nog niet bij!