Na acht lange jaren

049fotoboekje2014"Sommige dromen houden je wakker tot je ze uitvoert…

Die tekst van Loesje heeft 8 jaar op de muur gehangen van onze verschillende woonplekken.
Acht jaar geleden begonnen Paul en ik onze droom. En nu, na 8 jaar vergaderen, 3 jaar (en 4 winters) kamperen, 2 jaar bouwen - waarvan afgelopen half jaar non-stop dagelijks, is het dan nu zover: we wonen in ons aardehuis!"

Dit stond in februari 2014 in ons verhuisbericht.

De laatste winter in de woonwagen en caravans was loodzwaar. Niemand van ons gezin wilde meer. De caravans zaten onder de schimmel, onze oudste dochter lag met 6 dekens in bed en als onze jongste op een regenavond in pyjama naast haar bed stond en ontdekte dat ze toch nog moest poepen kun je je voorstellen dat we er geen zin meer in hadden om dan maar weer door de regen naar de kantine te lopen voor de wc. We wilden een huis. Ruimte, warmte, droogte. En dat kregen we! We hebben er keihard aan getrokken om nog in de winter de woonkamer van ons aardehuis dicht te krijgen en de leem van onze kachel droog te krijgen zodat de kachel warmte kon gaan afgeven. Dat was voor ons voldoende om over te gaan. Kamperen in de woonkamer van ons aardehuis. Maar wat een ruimte, wat een licht, wat een warmte hadden we! We konden echt niet ophouden met genieten. We konden zomaar onze armen in de lucht steken. En om elkaar heen lopen zonder tegen elkaar aan te botsen. En dansen in de kamer! En de ronde woonkamer met zijn yurtplafond  (ontworpen toen we nog in de yurt woonden)  is zo mooi; het voelt zo goed, zo omhuld, zo prachtig. De eerste nachten kon ik er bijna niet van slapen, ik moest maar blijven kijken naar het plafond met z’n ronde koepel.

Het bouwen in ons huis vordert gestaag. Langzaam maar gestaag. We doen bijna alles met de hand, maken alle leem met klei van eigen grond, huren geen bouwkrachten in, gebruiken veelal afvalmateriaal van de bouw. Dit is eigenlijk een soort hobby van ons geworden en hierdoor blijven we binnen de kosten, maar het gaat niet snel. We worden inmiddels aan alle kanten ingehaald door buren die in hun huis naast zelfbouw ook betaalde krachten inhuren en materialen inkopen of met snellere materialen werken en dat confronteert me wel met ons langzame tempo.  Maar goed, het blijft de kunst om me te richten op alle dingen die al af zijn en niet op de ontzettend lange lijst van dingen die nog moeten gebeuren en me niet druk te maken om het andere deel van ons huis dat er nog uitziet als een bouwplaats.

Maar de dingen die we af hebben zijn werkelijk prachtig. We slapen nog steeds in de woonkamer, maar de slaapkamers van de meiden zijn bijna klaar, zodat zij straks kunnen verhuizen.  De woonkamer is helemaal afgeleemd met een prachtige warme lichtbruinoranje kleur. Met nisjes en uitstulpseltjes en mooie ronde vormen. Het voelt zo goed om je huis helemaal zelf vorm te geven. Het is ook erg leuk en boeiend om de verschillen in de aardehuizen te zien. Iedereen doet het zo op zijn eigen manier. Paul en ik maken onze binnenmuren van houten staanders met riet en een (veelal zelfgemaakte) leemlaag, anderen bouwen hun muren van keramische stenen of hergebruikte reclameplaten. De huizen passen echt bij de mensen en iedereen is heel erg blij met zijn eigen huis. Het blijft een zwaar project wat je hele leven vult en ik kom er achter dat ik zelfs nergens anders meer over kan denken. Maar om zo je eigen leefruimte helemaal vorm te kunnen geven is een creatief proces wat ongelofelijk veel bevrediging geeft. Onze huizen zijn veel en veel meer dan alleen een dak boven ons hoofd!