Grenzen? Ik ben toch geen land!

karin merloNa een zeer intensieve bouwperiode zegt mijn lichaam "Stop". Vooral mijn armen willen niet meer en doen pijn. Dus zit ik nu thuis terwijl anderen verder bouwen aan onze aardehuiswijk. Dat vind ik erg moeilijk te verdragen. Ik wil namelijk zo graag bouwen! Heerlijk om op de bouw rond te lopen en te timmeren, lassen, sjouwen, steigers op- en af te bouwen, rijden op de verreiker met vrachtjes of aarde scheppen. Maar ja, de meeste werkzaamheden vereisen een goed functionerend stel armen en vooral mijn rechterarm doet te veel pijn. Tillen gaat even niet meer.

Dit doet me beseffen dat ik ook grenzen heb, een uitdrukking die ik altijd al heel gek vind klinken. Ik ben toch geen land? Ook realiseer ik me nu wat een zwaar vak bouwvakker is. Het vergt veel van je lichaam. Misschien had ik er jonger mee moeten beginnen. Ik heb veel respect gekregen voor alle bouwvakkers!

Of speelt het mee dat ik een vrouw ben? Mijn man heeft veel meer spierkracht, al werkt hij al jaren als ICT-er. Toch vind ik niet dat mannen altijd het sterkere geslacht zijn. Regelmatig sta ik na een bouwdag nog in de keuken om de maaltijd voor ons gezin te koken, mijn man kan dat na zijn bouwdag echt niet meer opbrengen!

Ik troost mij met de gedachte dat ik er niet alleen voor sta. Mijn toekomstige buren, de professionals en alle vrijwilligers bouwen door aan ons project. Na een rustperiode kan ik er straks weer lekker tegenaan. Waarschijnlijk wel iets voorzichtiger dan voorheen. Want ook al ben ik geen land, mijn grenzen heb ik wel weer even beter leren kennen!