Modder, helmen en spierpijn

20111212 bouwvoorbereiding afl23Maandag 12 december. Het voelt alsof we in het eerste filmshot van een aflevering van De Grote Verbouwing zijn beland. Daar staan we als eigenaars op ons land, in de modder. Er is nog niets te zien, maar de belofte dat hier over een jaar een stuk of wat prachtige aardehuizen staan hangt in de lucht. De bouw is begonnen!

 

Om kwart voor 9 stapte ik in de auto bij vrijwilliger Hans en rijden we naar ons land. Het is een mooie dag vandaag. Droog en niet zoveel wind. Als we aankomen is het werk al aan de gang. Deze morgen zijn de vrachtwagens van de BAM al om 7 uur gearriveerd om de spullen te brengen: twee zeecontainers, bouwhekken, een bouwkeet en wat groot gereedschap. Eén van de vrachtwagens zit al hartstikke vast op onze bouwweg. De gemeente heeft op de bouwweg op ons terrein wel puin gestort, maar dat is niet genoeg. Diepe sporen en een vastzittende vrachtwagen zijn het resultaat. Maar gelukkig is er een grote trekker voorhanden en kan deze de vrachtwagen er uit trekken. De dag begint spectaculair!

Onze dagcoördinator praat met ons de dag door en wijst ons op de bouwhelmen en de bouwhandschoenen. Ik merk weerstand bij mezelf over de bouwhelm. Het lijkt zo overdreven om een bouwhelm op te hebben als er nog niets gebeurt waar je een bouwhelm voor op zou moeten hebben. Ik ben meer van het logische denken. Gewoon een helm opzetten als de situatie een bouwhelm noodzakelijk maakt. Een kwestie van logisch denken. Ik ben nogal allergisch voor standaardregels. Bovendien denk ik dat het veiliger is als iedereen zich steeds bewust is van veilig werken en denk ik dat het op hebben van een helm dit bewustzijn verminderd omdat de kans dat je dan meer op je automatische piloot gaat werken groter is. Net zoals er in de Verenigde Staten gedurende een weekend dat de brandweer niet kon werken er opvallend minder branden ontstonden. Zolang mensen zelf hun fouten moeten voorkomen zullen ze voorzichtiger handelen. Maar goed, daar moeten we het gesprek nog maar eens goed over voeren. En niet nu aan het begin van deze werkdag.

Als beide zeecontainers zijn geplaatst en de bouwhekken door de BAM zijn neergelegd, kunnen we aan het werk. Onze opdracht voor vandaag is onder andere om bouwhekken te plaatsen om het werkgedeelte van ons terrein: om de plek waar de romneyloods straks komt te staan, de caravan en de zeecontainers, de composttoilet en de bouwkeet heen. Het sjouwen begint. De betonnen blokken eerst op zijn plek zetten en dan de hekken erin. Al gauw zitten onze schoenen onder de modder. Ik ben blij dat ik mijn regenpak aangetrokken heb. Ik zit binnen korte tijd van top tot teen onder de modder. De aarde lijkt uit pure klei te bestaan en met zoveel regen is die zeer plakkerig en op sommige plekken ook bereglad.

Halverwege de dag lunchen we, in het zonnetje. Tijdens het werken hadden we het warm gekregen, maar als je stil zit, is het toch weer kouder, ondanks de zon. Maar we prijzen ons gelukkig dát er zon is. De voorspellingen voor de rest van de week zijn heel wat slechter. We zijn met z'n zevenen: vier van de kerngroep en drie vrijwilligers. Het is geweldig dat er ook nu al vrijwilligers zijn die ons willen helpen. Hans is zelfs de hele periode van 10 dagen bij ons en hij kampeert naast ons in een soort van lichtgewicht tipitent met houtkacheltje erin. En elke dag rijdt hij weer naar de bouwplaats, ook de andere dagen van de week met al die koude regen en harde wind. Wat zouden we zijn zonder onze vrijwilligers. Onze dank is groot!

's Middags begin ik mijn armspieren al te voelen. Maar we blijven de hele dag sjouwen, bouwhekken, pallets, grinttegels. En ik wil niet onderdoen voor de mannen, dus ik blijf stoer meesjouwen. Ook al beginnen mijn armen enigszins uitgerekt te voelen. En ik zal het betreuren. Want de dagen erna heb ik enorme spierpijn in mijn schouders en mijn armen. Ik ben toch weer over mijn grens gegaan. Het blijft mijn grote les om tijdens een bouwdag op tijd te stoppen of zware en minder zware klussen af te wisselen. Dat wordt nog wat straks als we hele dagen autobanden stampen. Maar goed, eens zal ik deze les toch wel leren en na twee jaar ben ik vast zo sterk geworden dat ik de hele dag naar hartenlust kan sjouwen en stampen.