Ecologische dilemma’s deel 2

ecologisch_dilemma_2Zoals beloofd in deze aflevering een tweede voorbeeld van een ecologisch dilemma. Het gaat deze keer over het verwarmingssysteem. Vooralsnog was het idee dat ieder huishouden zijn warme water zou verzorgen met zonnecollectoren. en de verwarming in de huizen met een leemkachel in de woonkamer aangevuld met (in sommige huizen) een vloerverwarming. Nu is recentelijk het idee geopperd van een gemeenschappelijk verwarmingssysteem. Er is dan ergens in de wijk een enorme houtkachel, die een enorm watervat verwarmt en dat warme water wordt dan naar de huizen getransporteerd. Dat zou efficiënter en goedkoper zijn, goed voor de aarde en de portemonnee. Dat lijkt ook wel logisch: gemeenschappelijk is toch handiger en we willen toch graag gemeenschappelijk bouwen waar dat handig is? Maar ik ontdekte dat mijn nekharen er van overeind gingen staan. Ik ging in onderzoek met mezelf.

Sommige dingen deel ik graag: wasmachine, boeken, knijpers, een gemeenschappelijke ruimte in het gemeenschapshuis, een grondboor, enzovoort. Maar van sommige dingen denk ik echt dat het zin heeft om dat voor jezelf te moeten regelen en niet op te gaan in de massa. Bijvoorbeeld warmte. Hier in de yurt zit het water in een jerrycan en je ziet direct dat het opraakt als je niet zuinig bent. Het eten wordt gekookt met hout (nog steeds!) en je ziet direct dat pannenkoeken meer hout kost dan pompoensoep. De warmte in de yurt wordt verzorgd door de zon of door de houtkachel en op zonnige dagen hoef je op winterochtenden maar een korte tijd te stoken, want dan doet de zon de rest. En als je niet zuinig stookt, dan moet je meer hout hakken. Je krijgt direct feedback op je manier van leven. En ik wil niet zeggen dat ik de rest van mijn leven met jerrycans water wil blijven sjouwen. Dat is zwaar en ik verlang weer naar stromend water uit de kraan. Maar het directe verwarmingssysteem, waarbij je merkt wat je verbruikt wil ik niet meer inleveren. Het geeft me bovendien ook heel veel voldoening om te merken dat ik met weinig hout kan koken en stoken en om manieren te ontdekken dat ik het nog zuiniger kan doen. Het geeft me meer en meer het gevoel dat ik dichter bij de natuur leef en meer in balans met de natuur en daar word ik elke keer weer blij om. Wat dat verwarmingssyteem beteft zijn we er als kerngroep nog niet uit, maar ik zal het individuele systeem, waarbij je die directe feedback op jouw levenstijl krijgt en de consequenties daarvan zult moeten dragen, zeker bepleiten. Ik laat het jullie weten hoe we als groep met dit dilemma om zullen gaan en wat de uitkomst zal zijn.

PS. Voor diegenen onder jullie die nieuwsgierig zijn naar de uitkomst van het ecologisch dilemma van de vorige keer (de fundering):
We hebben een voorlopig besluit genomen en hoogstwaarschijnlijk zullen we gaan heien. Een pijnlijk besluit, want zoals gezegd, alle mogelijke opties waren voor ons absoluut niet ideaal. De optie van afgraven bleek bij nadere studie de dubbele prijs van heien te gaan kosten. Maar niet alleen het geld heeft de doorslag gegeven. Ook de handeling van afgraven lijkt ons eigenlijk nog ingrijpender dan heien. Het afgraven zelf, de enorme hoeveelheid zandvervoer, enorme zware vrachtwagens en andere machinerie die de aarde van ons perceel volledig platwalsen...... Heien is natuurlijk ook niet fijn voor de aarde, maar de impact op het perceel lijkt ons minder. De hoeveelheid beton is natuurlijk een andere zaak; we wilden helemaal geen beton in onze huizen. Maar alle opties hadden beton nodig. Bij heien is die hoeveelheid wel meer dan bij het uitgraven, maar we willen zoeken naar zo milieuvriendelijke alternatieven, bv het onderste gedeelte van de palen van hout en ook hergebruikt beton. Zo hopen we dan toch het leed te beperken en wellicht ook een nieuwe manier van heien aan de wereld te laten zien. Tja, ecologische dilemma's blijven moeilijk en meestal gaat de keuze met pijn in het hart. Maar we geloven dat er nog voldoende overblijft van onze mooie missie om de wereld te kunnen inspireren.