Windkracht 7

verstevigen met stenenDe yurt staat, het is zover. En dan begint het te waaien. Begin februari werd Nederland overvallen door een vier dagen durende storm. Windkracht 7. Christof, de eigenaar had ons verzekerd dat de yurt een storm aan kan. Maar het waait echt hard. We moeten de vloer nog schuren en in de olie zetten. En de eerste dag van de storm ben ik 's avonds in m'n uppie in de yurt om te olieën. De wind giert en fluit om de tent. Ik heb oordoppen in mijn oren en ben heel hard aan het zingen om het beangstigende geloei van de storm niet teveel te horen. Ik werk hard door, want wil zo snel mogelijk weer naar de boerderij terug. En dan zie ik dat de palen in het midden van de yurt beginnen te zweven. Wel 8 cm zweven ze boven de vloer. Help, de yurt gaat de lucht in!

Ik schrik me rot en ren snel naar de boerderij. Gelukkig is Ferdi er, loopt met me mee naar de yurt om daar rustig de boel te inspecteren. Eigenlijk komt er nergens wind de tent in. Het kan dus niet zo zijn dat de wind onder het dak komt en de tent omhoog zou nemen. Zijn conclusie is dat de wind aan de buitenkant van het dak een zuigende werking heeft en zo het dak optilt. Ik ben wat gerust gesteld, maar werk toch snel door om naar binnen te kunnen.

De volgende dag stormt het nog steeds heftig. We brengen wel alvast onze spullen in de yurt maar besluiten nog een dag extra in de boerderij te blijven logeren. De herrie van de storm is overweldigend in de yurt. Ik zie mezelf daar echt nog niet een oog dicht doen. Inmiddels zie ik de palen van de yurt vaker omhoog komen. Je went overal aan...

Maar als we die volgende ochtend na wederom een heftige stormnacht wakker worden en bezorgd uit het raam kijken schrikken we erg van wat we dan zien. Het dakdoek is half omhoog gewaaid. Dat ziet er niet goed uit. We kleden ons vliegensvlug aan en rennen in de storm naar buiten. Daar heeft de wind inderdaad het dakdoek omhoog geduwd en is helemaal rondom de yurt een opening ontstaan van wel 40 cm waardoor je zo van buiten naar binnen kunt kijken. Dit lijkt wel een ernstige situatie, want de wind kan nu zo naar binnen waaien. En als de wind eenmaal onder je dak zit, dan is er geen houden meer aan. En op dat moment stormt het nog steeds, het giert, het fluit, het stoot, het beukt om ons, om de yurt......

Met kloppend hart gaan we zo snel we kunnen aan de slag. We trekken het dakdoek zo goed en zo kwaad als het gaat terug, binden touw, spanbanden, alles wat we maar vinden kunnen aan elke lus die aan de rand van het dakdoek zit en verbinden die met stapels stoeptegels op de grond. Zo verzekeren en verzwaren we het dakdoek. Als alles klaar is, sta ik te trillen op m'n benen. Misschien was het wel nooit mis gegaan, maar op dat moment zie je het wel voor je: een yurt van €11.000 die de lucht in gaat.

Maar gelukkig, de tent staat nog, is nu goed verzwaard en het is tijd voor een rustig ontbijtje. Het is inmiddels zondag, de 3e dag van de storm en we besluiten die dag echt in de tent te trekken. 's Avonds zitten we voor het eerst bij ons kacheltje, staren in de vlammen, terwijl de wind nog steeds om de wind giert. We voelen ons erg gelukkig.

De wind blijft nog een hele dag en nacht stormen, we wennen er aan, aan het gierende geluid, de windstoten, de zwevende palen, aan het feit dat we elkaar nauwelijks kunnen verstaan. En dan op dinsdagochtend worden we wakker en is het stil...