Wet van Murphy

bevroren vingersMet verkleumde vingers worstelden we daar in de sneeuw in Duitsland met de bevroren knopen van de yurt. De duisternis viel in en we gebruikten de lampen van de bus om bij te schijnen. Dat werkte natuurlijk beter, maar we deden het net te lang. De accu's van de bus stroomden leeg. Dus we hadden er een probleem bij: het zoeken van de accu's. In het donker met een klein zaklampje. De accu's waren niet te vinden. Gewoon niet te vinden. Dus op zoek naar het instructieboekje van de bus en daarin naar het hoofdstuk over accu's. Ook niet te vinden. Gelukkig vonden we wel een tweede instructieboekje en toen we daar een tijdje met onze verkleumde vingers in gezocht hadden vonden we de uitleg. Bleek dat ze onder het voetenkleedje van de bestuurder waren, maar dan nog eens twee dichtgeschroefde luikjes daaronder. Hoe verzinnen ze zo'n plek voor accu's? Maar niet zeuren, we hadden ze gevonden en de accu's konden opgeladen worden. En we konden verder met de yurt.

Dat vorderde gestaag met het afbouwen van de yurt. De doeken eraf, de stokken van het dak los, de dakkoepel eraf, de wanden in elkaar geschoven, de deuren los en alles in de bus. Sommige onderdelen waren keizwaar en langzamerhand werden we moe en zeer koud. Maar we namen geen tijd om te rusten want we moesten de klus klaren. Maar de wet van Murphy liet zich ook hier gelden: doorgedraaide schroeven die er in eerste instantie met geen mogelijkheid uit te krijgen, een vloerkleed dat zo bevroren was dat het niet meer op te rollen was. Niets ging vanzelf. Alles kostte veel meer moeite dan normaal en we deden er dan ook heel veel langer over dan Christof had ingeschat. En eindelijk, het was inmiddels rond 22.00 uur, was alles in de bus. Alleen het vilt (dat de vorige huurder niet gebruikt had) lag nog in de boerderij opgeslagen, dus nog evenjes en we konden naar huis. Van 15.30 uur tot 22.00 uur hadden we non stop gewerkt in bittere kou. We hadden honger, we wilden naar huis.

Maar, helaas, weer die wet van Murphy....Toen we met de bus naar de voorkant van de boerderij wilden rijden om het vilt in te laden, zat de bus totaal vast in de sneeuw. Totaal. Pffff, dat is niet iets waar je blij van wordt om 22.00 uur 's avonds met lege maag en bevroren vingers. Er volgde dus een stoeipartij met sneeuwkettingen en banden, bijgeschenen door een klein zaklampje. We waren erg blij dat Christof meer ervaring had dan wij, want ons was het echt niet gelukt. Gas geven, zou de sneeuwketting blijven zitten, nee, shit, ketting er af, opnieuw, weer prutsen, weer gas geven, weer niet, ...... Na drie kwartier prutsen en hopen lukte het en de bus reed voetje voor voetje door de dikke laag sneeuw.

Hèhè, nu echt alleen nog even het vilt. Maar ja, laatste loodjes...