Te Koop

huis-te-koopToen we als vereniging in overleg met de gemeente Olst onze zinnen hadden gezet op de start van de bouw in 2011 kregen Paul en ik de verhuiskriebels. In deze tijd moet je daar flink veel tijd voor nemen, zo dachten we. Dus een jaar van te voren je huis in de verkoop leek ons geen overbodige luxe. Afgelopen zomer flink hard gewerkt, muren opnieuw een likje verf, het zolderdak geïsoleerd, heel veel troep opgeruimd. In de herfst waren we eindelijk zover. En op een vrijdagavond gingen onze tekst en foto's over het huis op internet. Spannend.

De volgende dag werd het Te Koop-bord gebracht. En nog geen half uur later, we waren net in de voortuin bezig, werden we aangesproken door een stel: "Goh , klopt het dat jullie huis te koop is" "Hoe weten jullie dat nou? Het bord hangt er nog niet eens." Ze hadden het gehoord via hun makelaar en waren op de bonnefooi langs gekomen. Jeetje, nu al kijkers! Wel een beetje onvoorbereid. We waren weliswaar al een hele tijd bezig ons huis verkoopklaar te maken, maar op dat moment stond de afwas torenhoog op het aanrecht, hadden we net logées gehad, dus lagen de matrassen en dekbedden op de grond in de studeerkamer, lagen de kleren van de meisjes slingerend in de badkamer, enzovoort. Maar, "als jullie persé binnen willen komen dan mag dat wel, als je maar door de rotzooi heen kunt kijken". En deze eerste kijkers bleken door de rotzooi heen te kunnen kijken. Binnen twee weken was het huis verkocht! Dat was wel even wennen. Maar wij waren erg blij. Het betekende geen verdere rondleidingen, het huis steeds netjes hebben, onzekerheid. We wisten nu ook hoeveel de overwaarde op ons huis was en dat maakte veel duidelijk over wat we met ons aardehuis zouden kunnen gaan besteden. Eigenlijk liep het met ons huis net zoals het het hele aardehuisproces is gelopen. We hebben het niet cadeau gekregen, er hard voor gewerkt en tegelijkertijd zit er veel stroom in en krijgen we cadeautjes uit het universum.

Deze razendsnelle verkoop van ons huis maakte de boel wel heel erg concreet voor ons. En eng. Nu was er geen weg meer terug. Dus volgde er weer een periode van hard werken. Het hele huis moest leeg. We kregen de smaak van weggeven en wegdoen flink te pakken. Wat heerlijk om straks zoveel minder spullen te hebben. Maar wel een klus. Onze garage lag bijvoorbeeld voor de helft vol met blikjes, in de loop van 5 jaar gespaard door ons en veel vrienden. Maar een tijd terug hadden we als aardehuisgroep al besloten dat we geen binnenmuren van blikjes wilden maken. Omdat het vanuit milieuoogpunt helemaal niet gunstig is om blikjes uit het recyclingcircuit te halen. Dus al die blikjes moesten we platstampen om in vele zakken langs te weg te zetten. Gelukkig vonden de meisjes en hun vriendjes het een leuk klusje.

De snelle verkoop van ons huis was een groot geluk, maar betekende wel dat we al heel snel uit ons huis zouden moeten. En die aardehuizen zijn er nog niet! Wat nu? Eigenlijk was het antwoord er heel snel. We zouden een tussenavontuur doen: een jaartje wonen in een yurt. Wat heerlijk dat we nu zomaar de gelegenheid kregen om zo iets te doen. Wat een vrijheid! Ons avontuur ging nu al beginnen. Lees volgende keer verder over ons ijzige avontuur om de yurt op te halen in Duitsland.