Het balletje gaat rollen

lunchEn nu zijn we 5 jaar verder. Onze vereniging heeft heel veel werk geleverd afgelopen jaren. Wij zijn niet meer een clubje dromers. Ja, natuurlijk zijn we dat wel, maar we zijn wel in staat geweest om onze dromen op aarde te laten landen. We hebben nu een samenwerkingsovereenkomst met de gemeente Olst en praten over grondaankoop dit voorjaar! Er is veel gebeurd in 5 jaar.

 

De start met Olst is ook al een mooi verhaal op zich. Eén van onze aardehuisleden, Dick, is yogaleraar en één van zijn cursisten was erg geïnteresseerd in ons project. Ze bleek een wethouder van de gemeente Olst te zijn. Ze raakte zo geïnteresseerd dat zij er ook niet meer van kon slapen en op een vrijdagavond om 23.30 uur nog naar Dick belde om te zeggen dat de gemeente toch wel echt serieus geïnteresseerd was. En toen ging ons balletje echt rollen.

Van de huishoudens van het eerste uur zijn er nog vier over. Dit project is zo groot, zo complex, het vult je leven, het slurpt je aandacht en tijd op, het neemt haast bezit van je. Het moet wel voor 100% in je leven passen, anders werkt het echt niet.

Paul is bijvoorbeeld minstens 2 volle dagen per week bezig met aardehuisklussen. Naast z'n eigenlijke werk natuurlijk en zijn gezin. Ik kom zelf tot zo'n 6 tot 8 uur per week. Dit is meer dan het gemiddelde aantal uren, hoor. Ieder lid committeert zich tot 4 uur werk. Maar naast werkuren vraagt het ook veel vertrouwen en stressbestendigheid. De visiedagen zitten elke keer vol en we komen altijd tijd te kort. En elk besluit lijkt weer nieuw te nemen besluiten met zich mee te brengen. Bovendien is de situatie nu zo anders dan 3 jaar geleden. Sommige thema's blijven zich herhalen. Als een ui waar steeds een laagje afgaat voordat je tot de echte kern komt.

We hebben dus al heel veel mensen zien komen en gaan. Dat vond ik lange tijd één van de zwaarste aspecten van dit project. Het was eigenlijk een voordurend rouwproces. Want als je samen zoveel werk verricht en vergaderingen en visiedagen doet en zo'n grote droom deelt, krijg je wel een band. Inmiddels heb ik vertrouwen dat er steeds weer nieuwe leuke mensen ook weer instappen, De wereld zit vol leuke mensen.

Al met al is het een project waar je een lange adem voor nodig hebt. Maar als dit is wat je wilt, dan ga je er voor. Tenminste, zo is het bij ons. Toen we eenmaal doorhadden dat onze beginnende kerngroep echt levensvatbaar bleek te zijn, hebben Paul en ik er altijd in geloofd dat het zou gaan gebeuren. Maar we zijn er nog niet, we wonen nog niet in een aardehuis. We wonen in een yurt. Nu heb ik nog niets over de yurt verteld. Maar we komen dichterbij.