Gemeenschap

hoera een meisjeTerwijl we al aardig vorderen op de bouw, vordert er naast het bouwterrein ook iets; een Gemeenschap. Naast het bouwterrein is namelijk de langkampeerplaats. Daar staan vijf stacaravans en een pipowagen waar toekomstige aardehuisbewoners wonen met hun gezin. Deze blog wil ik hier graag wat over vertellen. Het is namlijk een belangrijke reden voor mij om voor dit project te kiezen. Ik wilde graag een groenere omgeving maar niet leven in afgescheidenheid. In dit project komt dat allemaal samen. Hier op het langkampeerterrein maken we alvast een start.

Vier maanden woon ik nu met mijn gezin op het aardehuisterrein. We worden al steeds meer een hechte gemeenschap met zorg voor elkaar.

Maandagochtend stond ik te wachten op de schoolbus voor mijn oudste zoon. De buurvrouw, die net naar haar werk vertrok, vertelde enthousiast dat ze dacht dat er vandaag een babietje geboren ging worden bij ons beider buren. Vanaf drie uur 's nachts was het daar onrustig geweest.
Een sprankelende opwinding vulde haar ogen toen ze dat zei. De eerste geboorte op ons terrein.

Toen ik terug kwam van de andere kinderen naar school brengen zag ik nog net dat de "grote broer- to be"  met zijn Oma meeging. Zou het dan toch?

Ja, vandaag 12 november 2012 zou het gebeuren. Er komt weer een kerngroeplid bij! Een andere buurvrouw bracht de in verwachting zijnde ouders naar het ziekenhuis. Ik voelde ook opwinding. Het babietje gaat komen!!

Onderweg kwam ik Ruurdtje tegen; heb je het al gehoord; "Het babietje komt vandaag!" Dan moeten we nog wel versieren.

Ja!, Versieren vond ook de buurvrouw die vandaag op de kinderen paste tijdens de bouwdag. Ze neuriede steeds onwillekeurig het wijsje van "I'm so excited and I just can't hide it"
Zo was de energie ook die dag. We waren allemaal blij. De kinderoppasbuurvrouw zelfs dubbel want ze had ook de datum goed geraden. We hadden binnen de kerngroep een poule gehouden. Wie de juiste datum van de geboorte raadde kon een reep chocolade verdienen.
Er werden plannen gemaakt dat we voor ze zouden koken. 's Middags tegen twee uur bereikte ons het bericht; Het was geboren, alles was goed een wolk van een baby, een meisje. Naam nog niet bekend.

We versierden de uitbouw van de familie en ontvingen de kraamzorg. Ruurdtje stak de rocketstove vast aan en een ander maakte kruiken warm voor het babybedje. Allemaal moeiteloos en met zoveel toewijding.

 

Twee dagen later was ik geveld door griep. Ik was gekluisterd aan mijn bed. Mijn partner nam twee dagen vrij, maar vrijdag was ik nog steeds in bed. Een buurvrouw zorgde voor mijn jongste zoon van drie; Een ander bracht en haalde mijn dochters van en uit school. Er werd een grote pan soep gekookt voor mijn gezin, er werden wasjes gedraaid. Kortom de gemeenschap zorgde dat de onderneming; "mijn gezin" door bleef draaien.

Zaterdag, nog steeds in bed, hoorde en zag ik vanuit mijn slaapkamerraam hoe iedereen druk was met van van alles; bouwen, zorg voor geblesseerden (een kerngroeplid was door haar enkel gegaan in de klei), voorbereiding voor het verjaardagsfeest van een buurjongen die zondag zeven zou worden.

 

Ik voel me dankbaar dat ik onderdeel mag zijn van deze gemeenschap.