Naar ons land

afl 27 woonwagenIk zit hier op een bankje met uitzicht op een ondergaande zon. De zon is onder gegaan achter de huizen van Olst. We zijn weer terug in de bewoonde wereld en een flinke stap dichter bij onze uiteindelijke locatie gekomen. We wonen inmiddels op ons land.

De afgelopen twee weken stonden voor ons in het teken van verhuizen. Inpakken, sorteren, opnieuw weer spullen wegdoen, de overige spullen opslaan op een andere plek. Heel wat sjouwwerk en ritjes rijden naar een nieuwe opslagplek. Ondanks dat we met onze eerste verhuizing uit Deventer al zoveel spullen hadden weggedaan, slepen we nog met een heleboel zooi van hot naar her. We nemen ons steeds voor nog meer spul weg te doen, maar dat kwam er niet van. Gelukkig hebben we nog één verhuizing voor de boeg. De laatste hopen we; naar ons aardehuis.

We hadden vorige zomer een caravan voor langere tijd te leen gekregen en waren ons er al op voor aan het bereiden dat we daar deze zomer in zouden verblijven. De yurt moest in mei terug naar de eigenaar en wij wilden ook wel graag richting ons land. Dus een caravan was oké, maar natuurlijk wel klein vergeleken bij de riante yurt.

Maar gelukkig kregen we er een woonwagen bij. Ook deze mogen we voor langere tijd lenen, zolang als we nodig hebben. Een leuk houten, knal blauwe woonwagen, met houten vloer en houtkacheltje. Een waardig alternatief voor de mooie yurt.

Toch viel het afscheid van de yurt en de prachtige plek ons zwaar. De vrijheid; niemand die je hoort als je mee wilt blèren met je favoriete CD of als je op iedereen loopt te mopperen. De natuur; het weidse uitzicht, de prachtige wandelingen langs bloemenoevers en door het bos, de ezels, met al hun lachwekkend gebalk en waar onze dochters zo heerlijk mee konden knuffelen. En natuurlijk de yurt zelf. Het was meer dan een onderkomen. De yurt heeft ons een hele nieuwe kijk op wonen en leven gebracht. We hopen die ook in ons aardehuis te kunnen voortzetten.

Maar goed, de yurt is afgebroken en we zitten op onze nieuwe stek: ons eigen land. En we vinden het hier geweldig. Op loopafstand van hartje Olst en toch midden in de natuur. Uitzicht op de akkers met bomen in de verte, een sloot naast ons waar de kinderen eindeloos in plonzen en spelen met hun bootje, buurkinderen die mee komen spelen. Behalve wij staan hier nog 5 stacaravans en elke dag komt een gedeelte van kerngroep bouwen. Het is beregezellig en helemaal the place to be.

We kunnen nu de vorderingen van de bouw helemaal volgen en het voelt enorm luxe als we op onze niet-bouw-dagen bij de woonwagen zijn terwijl andere kerngroepleden en vrijwilligers in de brandende zon aan het ploeteren zijn op de bouwplaats. De heiwerkzaamheden zijn voorbij. Het viel erg mee, op den duur hoorde je het helemaal niet meer. Er wordt nu gewerkt aan het klaarmaken van de funderingsvloer. Straks wordt het beton van de vloer van blok 1 gelegd, dan moet het nog uitharden en dan hopen we te kunnen beginnen met de eerste banden! Elke avond maken we even een wandelingetje langs ‘ons huis’. Het is heerlijk hier te zijn.

En tenslotte nog opzienbarende vooruitgang: we hebben weer stromend water in ons keukentje! Na anderhalf jaar sjouwen met jerrycans hebben nu we wateraan- en afvoer in de woonwagen, dus ik hoef mijn kraan maar open te zetten en er is water! Je kunt je niet voorstellen hoe ik daarvan geniet. Waar een mens toch al niet blij mee kan zijn. En nu maar hopen dat ik met zoveel overvloed toch nog de rijkdom van soberheid vasthouden...