Fietssleutel

fietsleutelWe waren in Nederland aangekomen en alle spullen van de yurt uitgeladen op de boerderij van Ferdi en Tessel waar we ze zouden opslaan. Paul zou daar blijven, want onze kinderen logeerden daar ook. Ik bracht Christof naar de parkeerplaats waar z'n auto stond. En ik reed de bus terug naar het verhuurbedrijf. De bus moest uiterlijk 7.00 uur terug gebracht worden en ik kwam er 6.30 uur aan. Keurig op tijd. Alles liep op rolletjes. Hèhè, nu was ik ook bijna thuis. Snel m'n fiets pakken, nog een half uurtje naar huis fietsen en dan kon ik toch ook eindelijk mijn bedje in...

Hé, waar is mijn fietssleutel? Ik kon hem niet vinden! Nee, dit kon toch niet echt zijn, ik zou mijn fietssleutel straks toch wel gewoon vinden? Dit kwam toch alleen in slechte films voor, waar ze net iets te veel moeilijkheden bij elkaar stoppen. Maar ik kon hem echt niet vinden! En daar stond ik, langzamerhand door en door moe en koud, na een etmaal lang hard werken in de ijzige kou, en nu zonder fietssleutel op ruim een uur lopen van huis. Dit was zo absurd dat ik er niet eens van baalde. Na alle moeilijkheden en afzien van het afgelopen etmaal kon dit er ook nog wel bij.

Dus ik begon gewoon te lopen. Vergat daarbij nog de sleutel van de bus bij het verhuurbedrijf in de bus te gooien, dus moest weer terug lopen. En gelukkig bedacht ik me op dat moment dat een vriendin veel dichter bij het verhuurbedrijf woonde. Na 'slechts' een half uur lopen kwam ik bij haar aan. Ik moest minstens 20 minuten aanbellen voordat ze wakker werd. Maar toen kon ik eindelijk naar binnen, kreeg ik een ontbijtje, mocht ik haar fiets lenen en om 9.00 uur was ik thuis en rolde ook ik mijn bedje in.

Wat een etmaal, ik had het voor geen goud willen missen. De beslissing om in een yurt te gaan wonen was nu al helemaal geslaagd! En dit allemaal dankzij het aardehuisproject. Ons woonavontuur is al flink begonnen!