Naar huis

Allereerst moet ik jullie mijn excuses aanbieden dat ik zo lang uit de lucht ben geweest. Het is nu al voorjaar. En het verhaal in Duitsland is nog niet af. Ik ga snel verder en zal jullie weer op een aantal verhalen snel achter elkaar trakteren.

We waren bezig de yurt af te breken en in de bus te laden om mee te nemen naar Nederland.

Nu alleen het vilt nog, dat op de zolder van de boerderij ligt opgeslagen en dan kunnen we naar huis. Helaas bleken de dikke, enorm zware lappen vilt op een onmogelijk klein oud zoldertje lagen, met een piepklein trappetje ernaar toe. Er was niet eens licht op de zolder en toen de gewone zaklamp op raakte moest er bijgeschenen worden met een knijpkat. Een hopeloze klus om die dikke zware lappen op dat kleine donkere zoldertje op te rollen en naar beneden te krijgen.

Maar ons krijg je niet klein, dus ook deze onmogelijke klus kregen we voor elkaar. En zo waren we weer drie kwartier aan het zwoegen. Nu hadden we alles dan toch echt in de bus. Inmiddels was het middernacht en waren we toe aan een warme maaltijd! Wat een dag, wat een werk, maar wat een spirit hadden we gehad om deze klus te klaren.

Om 00.30 uur vertrokken we snel richting huis en het was 5.30 uur toen we op onze eindbestemming aankwamen. Ons restte slechts nog het uitladen van al het spul. Ik had totaal geen kracht meer in mijn armen, maar gelukkig kregen Paul en Christof het voor elkaar om ook alle zware deuren (echt loodzwaar zijn die) op de deel van de boerderij van Ferdi en Tessel te krijgen. We waren er, het was ons gelukt, veilig en wel en de yurt was op z'n plek van bestemming! Wat een avontuur! We konden naar huis. Na een etmaal van keihard werken, zonder pauze in een vrieskou van min 8 graden konden we eindelijk naar ons bedje toe. Toch?